Steun ons en help Nederland vooruit

vrijdag 22 december 2017

Raadsvergadering 19 december, in memoriam Johan Stokman

Tijdens de raadsvergadering van 19 december werd aandacht besteed aan het overlijden van raadslid Johan Stokman. Fractievoorzitter Miranda den Tuinder sprak hier een in memoriam uit:

Lieve Sjannie, Geurt, José en Martine, Beste Fractiegenoten Collega’s, Burgermeester, Collegeleden en overige aanwezigen.

Ik had mij deze avond heel anders voor gesteld, de laatste raadsvergadering van 2017, samen met Johan nog even een kritische noot kraken en dan het afscheid van Jaap met een gezellige borrel na.

Vooraf aan de raad overleg over een weer, via de mail een stuk tekst van Johan, over wat hij zou gaan zeggen over de Blijverslening, immers dat is een RBZ stuk, Johan’s commissie. Een stuk tekst welke overigens voor niemand behalve Johan leesbaar zou zijn. Geen punten of komma’s, een vreemde zinsopbouw, uitgebreide uitwijding over iets wat volgens mij niet direct ter zake doet, maar precies de vinger op de zere plek leggend.

En dan zou hij vanavond tijdens de raad nog driftig aantekeningen maken zodat het toch een samenhangend betoog zou zijn, als hij het, een beetje binnensmonds en met hier en daar een Drentse kwinkslag, uitsprak.

En Jaap zou een mooie fles wijn krijgen met een door Johan zelf gemaakt etiket van D66, zijnde een verkiezingsposter of sticker. Jaap wees niet bevreesd, deze traditie zullen wij in ere houden.

Maar zo verloopt de avond niet, ik sta hier nu omdat het nooit meer zo’n avond zal gaan worden, omdat Johan hier nooit meer zal zitten.

Raar, het is me nooit opgevallen dat het woord nooit maar 1 letter verschild met ooit… En beide woorden zijn van toepassing vanavond.

Ooit, nam Johan al afscheid van de Raad, op 25 maart 2014, aan de vooravond van de nieuwe raadsperiode, ondanks dat D66 met overtuiging een groot aantal kiezers aan zich had gebonden, was het juist dankzij deze overtuiging dat het niet aannemelijk was dat wij nog in het College zouden terugkeren, wij waren voor herindelen en anderen niet.

En aangezien Johan, bij het samenstellen van de kieslijst, had aangegeven dat hij plaats wilde maken voor de jongere mensen, zag het er met 2 zetels niet naar uit dat hij terug zou keren als Raadslid, hij zou commissielid blijven, maar bleef stand-by, en dat bleek handig, want in september 2014 nam hij de plaats in van Alex Osten. Maar dus Johan hield die 25ste maart een afscheidsspeech en toen zei hij het volgende:

“D66 is geen partij van of voor boze mensen, D66 is het redelijk alternatief, kritisch en constructief.”

En dat is precies waarom Johan in 1993, toen duidelijk werd dat er een D66 fractie in Cromstrijen zou komen, lid werd van de partij. En toen D66 tijdens de verkiezingen van 1994 met 3 zetels de raad in ging, werd Johan commissielid op financiën, later kwam daar ook RBZ bij.

Van 1998 tot 2010 had D66 maar 1 raadszetel, maar toen het er in 2010 twee werden, Johan met pensioen ging en Peter Riedijk wethouder was geworden, werd Johan de fractievoorzitter. Eerst met Amber aan zijn zijde en vanaf 2011 met mij. Mijn politieke vader, dat werd Johan voor mij, en de paters des fracties werd hij voor onze fractie. Altijd scherp van geest, en met een flinke dosis humor.

Van hem leerde we dat je moet staan, voor waar je in geloofd. Dat je in de politiek een lange adem moet hebben, en de kracht hem zit in de herhaling van het woord. In Johan’s geval was dat het woord Rotonde. En ik hoor de wethouder nu bijna denken “ nee hè, niet weer die rotonde, hij komt er nu toch?”

Voor degene die niet weten waar ik het over heb, en dat zijn er hier maar weinig denk ik, ik heb het over de rotonde bij de aansluiting van het nieuwe stuk rondweg vanuit de Torensteepolder op de wethouder van der Veldenweg.

Of zoals wij hem al een jaar of 5 in onze fractie noemen, de Stokman rotonde. Bij iedere behandeling in de commissie of raad van stukken over de Torensteepolder en de aan te leggen randweg, begon Johan over die aansluiting, er moest een rotonde komen, want zonder was het niet veilig. Geld was echter het probleem. Tot ik in het voorjaar van dit jaar een belletje kreeg van Johan, hij had de tekeningen van de randweg gezien, een mirakel was geschied, de rotonde stond ingetekend.

En toen op 06 december, de dag van de uitvaart van Johan, stond hij in de krant, een luchtfoto, van de rotonde, in aanleg. Bizar, juist op die dag, de dag dat wij afscheid nemen en beseffen dat wij Johan nooit meer zullen spreken staat zijn doel van ooit in de krant…

Nooit en ooit, het scheelt maar 1 letter.

Ooit plakten wij samen, bij de verschillende verkiezingscampagne’s, de posters. Samen op pad in Johan zijn auto, achterbank plat, zeil erover, grote houten plaat erop, emmer met stijfsel ernaast, Ladder mee en op pad, ik smeer de posters in en Johan plakt ze op, nooit te beroerd om ook de posters van onze collega’s van een extra dotje lijm te voorzien…

Samen onderweg kletsend over de kinderen, want wat was Johan trots op zijn zoon, dochter en schoondochter. Geurt die heel spannend onderzoek doet op het gebied van de geneeskunde, sorry Geurt ik vond het allemaal erg ingewikkeld als Johan het uitlegde dus ik vertaal het maar even zo, en die onlangs een nieuwe baan heeft aangenomen bij TNO. En dochter Martine, van KPN naar Omega Pharma. “Ze willen haar echt overal hebben”, en dat ze toch maar mooi even nodig was in Zweden, en dat ze haar daar niet kwijt wilden. En of we voortaan naar Eurosport wilde kijken tijdens de Tour de France, José doet daar het verslag, stukken beter dan de NOS.

Ooit, in 2011 zat Johan in de benoemingscommissie voor het aanstellen van Jan Luteijn als burgermeester, een van de leukste zaken die hij heeft gedaan volgens eigen zeggen. Ook de Burgermeester heeft daar leuke herinneringen aan bleek tijdens Johan’s uitvaart. Zoals ook het college en onze ambtenaren herinneringen hebben, over onder andere de kritische maar altijd constructief bedoelde opmerkingen over de diverse stukken. Ik noem dan maar even als voorbeeld de welstandsnota.

Johan altijd in voor flauwe geintjes.

Ooit kregen we de iPad, het papierloos vergaderen deed zijn intrede in de raad. Natuurlijk hartstikke handig, en dat dan Johan tijdens een saai moment in een vergadering zijn tas open doet, en er een haspel met verlengsnoer uithaalt. Met een vette knipoog fluistert hij, je kunt maar goed voorbereidt zijn mocht de batterij van de iPad leeg raken…overigens het verbindende USB kabeltje ontbrak.

Of ooit, nog niet zolang geleden toen hij zonnepanelen op het dak thuis had laten installeren, en gelijk een weerstation en dat hij dat alles via een app kon managen, fluisterde hij tijdens de raad, “hee kijk Sjannie heeft aan de telefoon gezeten” hij kon op die app via statistieken zien of er geluid was thuis.

Nooit en ooit, het scheelt maar 1 letter,

Nooit meer even kort bellen vanaf Tiengemeten, nooit meer overleg, nooit meer “het is goed, vooruit maar”, nooit meer samen naar bijeenkomsten en vooraf nog een bakkie koffie, en nooit meer Johan kwijt zijn tijdens een schorsing omdat hij even snel met Anja een peukje buiten rookte.

Maar ook nooit vergetend wie hij was, want ooit hebben we herinneringen gemaakt en die zullen we blijven koesteren.